Może jakies texty o życiu ? Zapraszam do dodawania        

Ale jakieś poetyckie, lakoniczne, złote myśli - co Cię interesuje?

Hej    
Moim ulubionym jest ;

"Żyj! - powiedziała nadzieja.
Bez Ciebie nie mogę! - odparło cicho życie."

W życiu pewne są dwie rzeczy: śmierć i podatki...

ogólnie co nas w życiu spotyka jak chcecie to i moga byc poetyckie hehe     ja poźniej cos dodam ;]

Ogólnie to dużo nas spotyka     Takie jest życie        

dokłandie duzo duzo i jest sczeście i smutek radośc miłosc mogłbym tak wymieniac i wymieniac hehe : )

Życie - choroba przenoszona drogą płciową o największym odsetku umieralności    

No tak zgadza sie ja za jakas chwile dodam soj texicik i sobie ocenicie    

OK, czekamy    

No to zapodaje    

Znam takiego chlopaczyne
ostatnio mial nietega mine
zle sie uklada mu ,w domu
tlumi to wsobie nie mowi nikomu
problem ma wszyscy to widza
czasem mam wrazenie
ze jego kochani rodzice sie wstydza
przytloczony jest tym wszystkim
moze teraz zapomniec o pomocy
ze strony swoich krewnych
odwrocili sie od niego pokazali plecy
i ja to widze jak sie z tym meczy
doswiadczyl podlosci,przykrosci
boze ja nie wieze ze tak ludzie
potrafja byc bezlitosni
dla wlasnego dziecka,rodziny
jaki ten los jest zlosliwy....
czy jednak **cenzura** a jego mać
niesprawiedliwy? co? co?
osiedle jest jego domem
u niego cały czas awantury
w śród całej koniunktury
co cie nie zabije to wzmocni?
u niego raczej to nie pasuje
z dnia na dzien się dołuje
wszystko mu nie pasuje
pluje na wszystkich
odrzucony od bliskich.
w **cenzura** iony jest tym wszystkim..

Kolejny text kat. Zraniona miłość?

Była to bardzo wspaniała dziewczyna
często On powtarzał: Ty moja jedyna
bała się najgorszego, że kiedyś ją porzuci
Nie będzie chciał jej znać - ich czas nigdy nie wróci...
Wiedziała, że wtedy życia by nie miała
Nie dałaby rady... Za mocno kochała
Po jakimś czasie nie tak samo było...
Zero jego wyznań... Coś się w nim zmieniło...
Coraz rzadziej się z nią spotykał
Gdy mówił: Kocham, wzroku jej unikał
Czuła jakby była z obcą osobą
Czegoś się bała, nie była sobą
Przytuliła go mocno,
Mówiła: Kochanie...
Nie sadziła, że dziś nastąpi ich pożegnanie...
Zaczął mówić coś...: Wiesz, mam Cię dość
Ona milczała, tylko łza cichutko
Po jej policzku spływała
Mówił, że pokochał inną już
Nie wiedział, że dziewczynie
Właśnie wbijał w serce nóż
Siedziała sama myśląc o tym co się stało
Nie mogła uwierzyć... tak ją to zabolało
Do domu wracać nie chciała...
Poszła na skarpę... miejsce które tak bardzo lubiła...
Miejsce... Gdzie wszystkie swe smutki i żale wylewała...
Myślała czy teraz jest z tą dziewczyną...
Czy do niej też mówi: jesteś tą jedyną
Zranił tak bardzo jej małe serce...
Przyrzekła, że nie da się zranić nikomu więcej...
Następnego dnia jego ujrzała
Uśmiechniętego z nią idącego i nagle się zaśmiała
Wszystkie wspomnienia szybko wracały...
I znowu do oczu jej łezki napływały...

Poszła do domu
Sięgnęła do szafki z lekarstwami...
Wzięła wszystkie tabletki
I uciekła trzaskając drzwiami
Chciała umrzeć w miejscu
Gdzie kiedyś z nim była...
Poszła na skarpę i własnym oczom nie wierzyła...
Słyszała jego piękne wyznania
Płakała i była już bliska skonania...
Mówił: jej naprawdę nigdy nie kochałem...
To na Ciebie jedyną całe życie czekałem...
Tak ją te słowo mocno zabolało
Upadła na ziemię, nie wiedząc co się stało
Wyrzucała sobie swoją naiwność...
Wierzyła gdy mówił: to musi być miłość...
Otworzyła oczy i zobaczyła ją...
Patrzyła na nią i pomyślała
Że to ta sama dziewczyna

Która jej ukochanego odebrała...
Zerwała się nagle i biegła przed siebie
Krzyczała: nienawidzę Cię! Nie wybaczę Ci tego!
Zabrałaś mi wszystko... mojego kochanego!
Więcej powiedzieć nie zdołała
Wyjęła tabletki...
I jedna za drugą łykała...
Krzyknęła tylko:
Boże wiesz jakie jest moje marzenie...
posiedzę, poczekam na jego
spełnienie...
Poczuła się senna... co chwilę upadała...
Zobaczyła tego, któremu cała się oddała...
Próbował wziąć ją na ręce...
Mówiła: nie dotykaj mnie nigdy więcej!
Oczy jej się zamykały...
Tylko usta te same słowa powtarzały...
Nigdy mnie nie kochałeś... Zbędne nadzieje mi dawałeś...
I coraz ciszej i wolniej mówiła...

Bo swoje ziemskie życie kończyła...
Patrząc na niego powiedziała:
Nie zapomnij mnie... I tak kocham Cię...
Mimo że mnie skrzywdziłeś
i życie moje w piekło zmieniłeś...
I on zapłakał nagle... słysząc jej wyznanie...
Odchodziła powoli... nie wiedząc co się stanie...
Czekała na chwilę... W której jej serce bić przestanie...
On chodził niespokojny, wyrzucając z siebie...
Że to przez niego ona chce być teraz w niebie
Opadło jej ciało... serce bić przestało...
On gdy to ujrzał rozpędził się, i skacząc ze skarpy zawołał: kocham
Cię!
A z jej martwego ciała, po policzku ostatnia łza poleciała...

No no elegancko ;]

W życiu można liczyć tylko na siebie. A i tego nie radzę.