dni kolejne

i mineły kolejne dni bez wiekszych uniesień, pomału po cichu, ukryta w najbezpieczniejszym miejscu- w pracy... z dnia na dzień mam wrażenie że nic mnie już w życiu nie spotka ciekawego. Tak sobie będę żyła. Dobrze mi, czemu nie tylko czasem może czuje sie strasznie osamotniona i mam ciche dni. I to są chyba te dni, kiedy nie umiem rozmawiać z ludzmi, nie potrafie sie do nich usmiechnać i podgłaszam muzyke w suchawkach jak ide przez miasto zeby nikogo i nic nie słyszeć... Coraz bardziej wierze w to że bedzie lepiej. Po prostu musi być lepiej :) czas na mnie, w końcu praca czeka :)

do następnego :*