Chwila

Jedna chwila wystarczyla by zycie stracilo sens
By upasc na samo dno by stracic wszystko
Teraz sam musze wstac zebrac sily i odbic sie od dna
I znow musze zaczac wszystko od poczatku
Kolejny raz zycie dalo w dupe
Wciaz na bledach sie ucze
Swoja sciezka zycia ide lecz po sobie zostawiam
Tylko bol i lzy dlaczego musi tak byc...
Dlaczego niemoge znajsc osoby ktora mnie zrozumie
Czy jestemn juz skazany na przegrana
Czy Bog tak wybral ze wciaz mam cierpiec..
Za duzo pytan i zadnej odpowiedzi
Zostaje mi jedno wyjscie z tej sytuacji
Znow obudzic sie rano wyjsc
I znow zucic sie w wir tej szarej zeczywistosci
Ktora codzien pozbawia mnie uczuc
I jak tak dalej pujdzie bede zywym trupem
Z uczuc wypranym tak jak wszyscy wokol
Lecz ta znieczulica mnie przeraza
I znow skreta odpalam napelniam nim swe pluca
Zapominam o tym wszystkim
To pozwala mi isc dalej przez to pierdolone zycie...