Kącik poezji

   

Jedno wiem żyję jak chcę

Choc człowiek jest jak twardy głaz

Upadnie też nie jeden raz

Lecz choćby świat zawalił się

Nie poddam się!!!

Każdy dotyk jest pragnieniem życia

Każde słowo jest pragnieniem miłości

Pragnąc daje sie też siebie

Czy Ty chcesz czuć się jak w niebie

Każda myśl podnietą nie dla ciała i duszy

Każda prozba podnietą dla zmysłów i serca

   

Blisko

jak ciepło rąk

fala głosu w membranie uszu

patrzeniem nasączony wzrok uczuć

Jeszcze blizej

w mysli pojedynczej

gdzie nic już innego nie ma

w kurczacym się kolorze kier

gdzie wszystko rodzi się umiera

Ja i Ty

gdzie dusze dwie

na jednym graja instrumencie

czas sie roztacza w nieskończoność chwili

Ze mną jesteś    

...............nic nie jest wart ten swiat

Mów mi mów że mnie kochasz





Pojaw się z porywem serca.

Przybądź z potrzeby myślą.

Delikatnie rozepnij szatę bliskości.

Poddaj się pocałunkom nurtowi.



Daj się pochłonąć ogniowi pragnienia!

Spal na popiół własny niedosyt.

Pamiętaj każdy mój dotyk.

Do westchnienia szeptu powracaj.



Jak do symfonii bicia serc.

Daj szansę i przy mnie zostań.

Dziś, jutro -całą wieczność.

Mów mi mów, że mnie kochasz.

   

Ilez to jeszcze stronic,nie zmazanych krwia glodna!Lecz ten co stal sie, mnie jedzac.Wiersz rankiem napisany,nakarmiony noca.Czyz moze nie byc kobieta?...

.........na dzień dobry    

    .....miłe wspomnienia

Kiedy nie masz już nic do stracenia

Dostajesz wszystko

Kiedy o sobie zapominasz

Odnajdujesz siebie

Kiedy poznajesz upokorzenie

I całkowitą uległość

Stajesz się wolnym

Jestem dla Ciebie niczym przeznaczenie

I usmiecham się cicho, gdy widzę, jak błądzisz

Bo wiem, że z głębi tylu samotności

Wyjdziesz naprzeciw ogromnemu szczęściu,

Aby odnaleźć na koniec me dłonie.

Idę wraz z Tobą przez wszystkie prozy

I radzę Ci, i uczę, jak rozumieć

Głęboką wartość wszystkich losów

I to, że w małym płatku róży

Możemy ujrzeć wielką wiosnę.

Coraz mniej uczuć stałości

Coraz trudniej o ciepło i zrozumienie

Coraz więcej jest ludzi samotnych

Wśród tłumu społeczeństwa

Coraz mniej wartości duchowych

Od klasycznego syndromu potrzeb

Coraz trudniej odróżnić miłość

Coraz częściej udaje się kogoś innego

Kim nie jest się naprawdę

Nieprawdopodobne przygarnąć dziś

Pod swój dach bezdomnego

Coraz trudniej zaufać obcemu

Coraz trudniej jest spotkać przyjaciela

Na swojej drodze przeznaczenia

Który poda bezinteresownie pomocną dłoń

Nie świat, a ludzie są wyrachowani

Coraz więcej obłudy, cynizmu i fałszu

W pojedynkę świata nie zbawisz

Nie uczynisz go lepszym

Krótko mówiąc, bardzo mało ludzi umie myśleć, ale jakiś pogląd chce mieć każdy. I cóż pozostaje tu innego, jak przejąć gotowy pogląd od innych, zamiast wypracować go samemu?

Schopenhauer

A gdyb tak raz jeszcze ukraść

Twoje ciało lub wykraśc Cie całego

chodzby na dni pare

Dać zapomnieć o tym co sie wczoraj działo

Zabić pieszczotami w głowie brzmiące \"ale\"

Paznokcie wbić i zjadać po kawałku

Lub lizać przelubieżnie długo bez ustanku

Cieszyć się Twym oddechem

Usmiechnąć się ciepło

I słuchać piesni szeptów

Jakże bym Ci włosy plótł

gdybym w nie nie wbijał palców

po policzku w kacik ust

sunał po omacku

Jakże mógłbym nogą w tył

uciec zmiędzy ud Twych

zaciśnietych jakby cud

między nimi tam był

Bog mi Ciebie dał na grzech

a mnie Tobie na pokute

Grzech ten ma anielski spiew

Zmienia nute co minute

Kolejna noc

Jak stoję przy oknie

I patrząc w gwiazdy

Próbuję odgadnąć co teraz robisz

Będąc gdzieś daleko



Może płaczesz cichutko

Samotnie skulona

Pośród białej pościeli...



...Może we śnie pogrążona

Oczekujesz beztrosko

Aż nadejdzie dzień...



...Może w czyjeś ramiona

Tulisz się namiętnie

Szukając ukojenia.



Choć pewnie

Właśnie teraz

Jedak stoisz

Przy oknie

I tak jak ja

Patrzysz w gwiazdy

CZEKAJĄC NA...



Minął kolejny rok

bez objęć, spojrzenia wprost

Minął kolejny dzień

nie cudowny, a zwykły wręcz



Stary zegar wolniej odmierza czas

jakby trochę więcej pragną nam go dać,

ale serce już zmęczone czekaniem

pragnie być zdobyte na zawsze, na stałe



Z obietnic piękny wianek na głowie

i rozczarowań pachnący bukiet w dłoni

Może teraz jest właściwy czas...

lecz nie, powiał wiatr, płomień ponownie zgasł

\"Kocham

i czuję, że to na zawsze

Kocham,

choć dzisiaj samotnie zasnę\"    

trzeba myśleć pozytywnie ..

bo przynajmniej jak pójdziesz się położyć

nikt z łóżka cie nie zepchnie    

albo nie wsadzi ci łokcia w ucho^

ZONG     żartowałam podobał mi się to zapodałam    

    łokcia do ucha ło matko ja mam małe uszka a z łóżka mogę spaść i tak dlatego zawsze krzesło przystawiam    

Gdybyś chciał spojrzeć w oczy mi

chwilą rozkoszy minionych dni

ustami dotknąć moich ust

spijając z nich tesknotę, smutek

i całą gamę czułych słów



Gdybyś zapragnął mojej namiętności,

i ciała bezwstydnej nagości

by w szybkim oddechu i galopie serc

unieść się ze mną ponad czasu bieg



I uwierz,

niebo nie spadnie nam na głowę,

a słońce nie oślepi naszych spojrzeń

serc donośny głos poprowadzi myśli

by w tej bajce, siebie nawzajem wyśnić    

krzesło ? to chyba po to żeby sobie zęby wybić do tego jeszcze    

oj tam szczegółów się czepiacie zaraz zepchnie albo wsadzi     cieplej jest a idzie zima