optymistycznie

- Nie lu­bię cię! – zażar­to­wała.
- Nie kłam.
Wiem, że kłamiesz.
- Skąd wiesz? – spy­tała, za­cieka­wiona prze­kona­niem, które łat­wo było usłyszeć w je­go głosie.
- Spra­wiam, że się uśmie­chasz.
Niekiedy bar­dzo cię iry­tuję.
Mar­szczysz wte­dy czoło w ten za­baw­ny sposób i mrużysz oczy.
Po­za tym, wiem, że gdy­bym nag­le zniknął
Było by ci bar­dzo smut­no.
- Masz rację – od­parła, zdzi­wiona je­go dokładną ana­lizą jej zacho­wania.
Dla­tego nie zni­kaj.
Zos­tań, aby znów się dzięki to­bie uśmie­chała.
Lub od cza­su do cza­su mar­szczyła czoło i mrużyła oczy.