Ballada o kamieniu

Opowiem balladę o pewnym kamieniu,

co leżał przy drodze

w smutnym zamyśleniu.

Tak leżał i myslał, tak myślał i leżał,

i że coś się zmieni już sam niedowierzał.

I chociaż jest twardy zaczął płakać, szlochać,

bo w środku miał serce, które pragnie kochać.

Lecz kamień jak kamień, jest szary, ponury

i gdy ktoś przechodzi to patrzy nań z góry,

i nikt nie dostrzega jak ten kamień szlocha,

jak drży mu serduszko, jak pragnie pokochać.

Ale wciąż cierpliwie przy drodze tu leży

i czeka na miłość... i ciągle w to wierzy,

aż raz wcześnie rano, gdy rosa na trawie,

dziewczyna szła drogą, patrzyła ciekawie.

Przepięknej urody

ta panienka była

i nóżką niechcący kamień zaczepiła.

I westchnął ten kamień... spojrzała dziewczyna,

i już się nachyla, już go w ręku trzyma,

a wietrzyk cieplutki dookoła hula,

dziewczyna kamyczek do serca przytula.

I czuje to ciepło co z kamienia płynie,

i zakochał kamień się w pięknej dziewczynie,

a ślicznej dziewczynie też serce zabiło

dalej poszli razem....bo taka jest miłość.

I ciągle są razem... kamień i dziewczyna,

bo przyjaźń

i miłość wciąż ich razem trzyma....