Teatr życia.

W teatrze ludzi
gdzie często ubierane są maski
nie wiem czy przypisano mi didaskalia
statystą jestem czy kreaturą

upadam wstaje
podnoszę syzyfowy kamień
omijam kłody rzucane pod nogi
uśmiechem ratuje powagę życiową

coraz częściej teraz myślę
że nawet kuluary obejdą się beze mnie