Blog użytkownika katri

W samotności płaczą oczy puste ręce zimne serce echo słów po ścianie błąka gdzieś wspomnieniem słońcem ,wiatrem dłonią głaszcze twoje zdjęcie masz takie na nim czułe ręce wieczór do okien puka księżyc z gwiazd milionem rozścielił ciemne kąty aksamitu płaszczem przytulona do poduszki zapominam co to smutki we śnie wracamy w tamte strony w kwiaty zapach barw motyli gdzie zielone połcie łąki.

Czuję na języku smak słonej skóry nie , nie wiem co będzie jutro? to nie ważne żyjmy tą chwilą co tam świat, ludzie. Wnikasz we mnie głęboko niecierpliwym ruchem aż do bólu zamknięta w łuku ramion opieram się przeznaczeniu na próżno. Za oknem wiosna drzewa z życiodajnym sokiem pną się do góry płonie słońce a może to.

Mam duszę zaklętą w motylu

kokonem białym chroniona czasem uda się jej wyfrunąć lecz wraca jeszcze bardziej poraniona skrzydła mi los ponadłamywał a goić się muszą bardzo długo czy nikt nie wie że mam tylko jedną ich parę lubię nocną ciszę księżyca jasny blask i gwiazdy niczym latarenki oczy oświetlający nocny mrok

W teatrze ludzi
gdzie często ubierane są maski
nie wiem czy przypisano mi didaskalia
statystą jestem czy kreaturą

upadam wstaje
podnoszę syzyfowy kamień
omijam kłody rzucane pod nogi
uśmiechem ratuje powagę życiową

coraz częściej teraz myślę
że nawet kuluary obejdą się beze mnie

stopą obrysuje
każdą cząstkę twojego ciała
falbanką bioder skuszę
czerwieni podwiązką

aż spłyniesz erotyczną
strugą rozkoszy
pomiędzy rozwarte uda

zabiorę wilgoć pocałunków
zapach feromonów
i serce z płatków róży

zostawię nie dopity
kielich szampana
garść wspomnień
z zakładką linii papilarnych

twój uśmiech zatrzymany
w kadrze przymkniętych