Pokora.

Nauka ta każdemu z nas by z pewnością sie przydała.

Jesli mam pisac o pokoże, to posłużę się wierszem Jana Twardowskiego.

Ja nie potafie w kilku słowach oddać całego sensu pokory. Wiem , że pokora jest przeciwieństwem pychy, a ta z kolei jest przynależna tylko człowiekowi.

Pomyslcie czy człowiek ma prawo byc pyszny z tego powodu, że ujarzmił przyrode ?? Czy raczej powinien uderzyc się w piersi i przepraszac, że niszczy tak wspaniałe dzieło Stwórcy.



Mrówko co nie urosłaś w czasie wieków

ćmo od lampy do lampy

na przełaj i najprościej

świetliku mrugający nieznany i nieobcy

koniku polny

ważko niewazka

wesoło obojętna

biedronko nad którą zamyśliłby się

nawet papież z policzkiem na ręku



człapię po świecie jak ciężki słoń

tak duży, że nic nie rozumiem

myślę jak uklęknąć

i nie zadrzeć nosa do góry



a życie nasze jednakowo

niespokojne i malutkie



Nie przyszedłem pana nawracać 1986 ks. Jan Twardowski



To nic, ze tak kruche stworzonka jak mrówka , ćma , wazka, biedronka nie sa w stanie przeciwstawic się poteżnemu słoniowi - człowiekowi.One też są potrzebne w przyrodzie. A człowiek nie powinien zadzierac nosa do góry tylko dlatego, że wie, jak upokożyc innych...szczególnie słabszych od siebie.

Jednakże te słabsze osoby nie pozostaja dłuzne.

Więc niech każdy przemysli swoje zachowanie i dojdzie do satysfakcjonujacych wniosków,