Teraz na poważnie

Spoglądam przez okno na Świata płatki,

skropione tchnieniem rosy o poranku,

rozmyślając o Tej bezimiennej, jedynej, z nikąd,

Tej, która olśniona pragnieniem szczęścia,

przybywa do mnie na skrzydłach marzeń -

abyśmy nie poznali zła tego Świata.