O sobie
Dziwna ona była, nikt jej nie rozumiał..
A chociażby i chciał, to nigdy nie umiał..
Była romantyczką, marzyła o świecie,
I wy też marzycie, sami dobrze wiecie..
Lecz ona była inna, wolała uciekać,
Wsiadała na konia, nie chciała na nic czekać..
Galopowała w przestrzeń nie do końca znaną,
Z zachodem wyjeżdżała, a wracała rano..
Nie bała się niczego, bólu też nie znała,
I miejsc dla swej duszy ciągle szukała,
Mówiono, że jest duchem, a nie ludzką istotą,
Inni mówili, że panuje nad ciemnej nocy mocą..
Miała swój świat, gdzie tylko jedna droga prowadziła,
Pojechać w dal nieznaną - to była jej siła..
Wiatrem się upiła, w księżycu zakochała,
Wciąż jadąc na niebie jego przyjaciół szukała..
To co ją bolało, wiatr z głowy wywiewał,
Ona nie spała, a księżyc dawno ziewał..
Jej serce pragnęło wolności, bardzo jej pragnęło,
Więc po co znów wracała? Nikt nie wiedział dlaczego...
