Słowiańska dusza (Nic nie robię, nic nie muszę)

Obłoki leniwe snują się przed siebie

Wiatr, jak juhas młody na spęd je bierze.

Z dala gdzieś woda szumi, zaczarowana

Zewsząd jeziora jakieś, sadzawki i bagna.

Słońce przypala tylko, pracować się nie chce

Zamiast na polu robić, droga do lasu wiedzie.

I ptaki gdzieś zakwilą w zieleni głębinie

Urok kanikuł niebawem beztrosko upłynie...





   



Temat na pozór banalny, lecz do rozwinięcia...