Dżamaga

W kropelce rosy ospałej owiana, niby tajemnic zerk i otmana pod Jej ciężarem pręży się syta, zza rogu łeb, żubra szyja przepita, nie pała goryczą nie tonie w jeziorze, odpływa w blasku przy źrenic kolorze, zanadto rany otwarte, pal wbija, przytłacza lękiem, wbrew sobie zabija przenikliwością rada w eterze, za siebie, innych... lecz w dobrej wierze!