Ciąg dalszy...tak mnie coś dzisiaj naszło :))

Rozchyliłem stulone płatki i pokazałem jej wstydliwe wnętrze kwiatu.

- Niech pan przestanie

Jeszcze nie wiedząc, lecz już przeczuwając widocznie, zaśmiałem się nagle i nagle urwałem...

- Bo?...



Podniecające i sekretne były jej oczy, zmrużone niezdecydowaną odpowiedzią..

Wtedy rozwarłem szeroko na cztery strony świata białe ciało lilii i wilgotnymi wargami upieściłem wnętrze...

A gdy podniosłem oczy - ona stała w pąsach, z rozfalowaną piersią i błyszczącymi źrenicami.



I uśmiechnąwszy się nikle (pewno z warg moich, ufarbowanych żółtym pyłkiem) - jakimś specyficznie wzruszonym i drżącym głosem powiedziała:

- Pan jest wy-ra-fi-no-wa-nie nieprzyzwoity!..