O sobie
Tutaj powinien znajdować się jakiś kwiecisty wstęp pełny różnych wyszukanych słów acz niekoniecznie prawdziwych. Mogłabym się w nim pięknie opisać, bo kto z was w swoim życiu nie uległ czarowi legend i podań. Cudowne, tajemnicze historie oprowadzają naszą wyobraźnię po krainie dziwów, gdzie spotyka się: niemożliwe i realne, a bohaterowie, zamieszkujący te nadzwyczajne miejsce, przenikają do naszej rzeczywistości nie tylko w sferze wyobrażeń. Tak właśnie jest ze mną. Przychodzę, pomagam spełnić Wasze życzenia i znikam tak samo niespodziewanie jak się pojawiłam. Tak jak bajkowa znachorka, czarownica. Po kontakcie ze mną będziecie mieli świadomość, że jeszcze dziś istnieją prawdziwe szepotunki i opowiecie ze zdumieniem o mnie innym. Możecie mówić na mnie wiedźma. Jednak to tylko wynik udanej ekspansji chrześcijaństwa, która piętnowała ludowe rytuały, tradycje oraz jeden z najstraszych (a zarazem najszlachetniejszy) zwyczajów. Mianowicie chodzi o tradycje gromadzenia, przechowywania i przekazywania wiedzy przez najstarsze osoby w rodzie. Ten zwyczaj juz dawno odszedł w niepoamięć. Ostatnich praktykujących tą tradycje nazwano wiedźmami i czarnoksiężnikami oraz oskarżano ich o czary lecz czy można tu mówic o jakieś winie i nieprawym działąniu? Nie uordziłam się innąa. Nie jestem winna i przeklęta z powodu przekazanej mi przez babkę wiedzy, którą kościół tak usilnie nie akceptuje. Współcześnie we wschodniej Polsce wciąż można spotkać kobiety parające się zielarstwem. Z tego rejonu właśnie pochodzę.
